มี (หลาย) คนเคยพูดไว้ว่า

ชีวิตของตลก จริง ๆ แล้วไม่ตลก

ตัวจริงของตลกหลาย ๆ คน ก็ไม่ได้เป็นคนตลก

ข้าพเจ้าเห็นด้วยอย่างจัง

ข้าพเจ้าว่าชีวิตของตลกนั้น ช่างน่าสงสาร และน่าเห็นใจเป็นที่สุด

มอบเสียงหัวเราะ มอบรอยยิ้มให้กับผู้คน

แต่สิ่งที่เค้าได้รับกลับมาคืออะไร

ยามปกติ

เมื่อกำลังทำหน้าที่ของตลก ก็โดนเอาถาดตีหัว เจ็บตัวต่าง ๆ นานา

โดนพูดจาดูถูก เหน็บแหนม เพื่อสร้างเสียงหัวเราะ ความสะใจให้กับคนพูด

เนื้อตัวสกปรก ด้วยสีเอย แป้งเอย เพื่อเจืออมยิ้มบนหน้าคนที่จับจ้อง

ยามตกที่นั่งลำบาก

เมื่อตลก ตกอับ กลับถูกขุดคุ้ย ว่าเอาเงินไปเล่นพนันบ้างล่ะ ติดยาบ้างล่ะ

เมื่อตลกคิดจะจริงจังขึ้นมา กลับถูกมองว่าโปรโมตหนังบ้างล่ะ สร้างกระแสบ้างล่ะ

ทำไม ไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือ หรือเห็นใจ ตลกบ้างนะ

เพราะเค้าเป็น “แค่” ตลกเหรอ

เป็นคนอีกชนชั้น

ที่เราเห็นเค้าแค่เป็นคนรองรับอารมณ์

เป็นคนที่เราคาดหวังแต่จะเอาความสุขใส่ตัวเอง โดยไม่สนว่าคนถูกกระทำจะรู้สึกเช่นไร

ถ้าจะคิดว่า นั่นคือ “หน้าที่” หรือ “การงาน” ของเค้า

คุณก็เห็นแก่ตัวมากเกินไปแล้วล่ะ