ข้าพเจ้าไม่รู้หรอกว่า “เค้าคนนั้น” จะยังนึกถึงข้าพเจ้าหรือไม่

แต่ข้าพเจ้ายังคิดถึง “เค้าคนนั้น” อยู่เสมอ

มันไม่เคยเจือจางไปตามกาลเวลาเลย

และถึงแม้ว่าเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกได้ว่า “เค้าคนนั้น” ยังนึกถึง (ข้าพเจ้าไม่หาญกล้าใช้คำว่า คิดถึง ได้) ข้าพเจ้าอยู่บ้าง

ข้าพเจ้าก็มิอาจคาดหวังสิ่งใดจากการนึกถึงของ “เค้าคนนั้น” ได้เลย

เพราะเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ข้าพเจ้าได้กระทำลงไป

เมื่อครั้งยังเป็นเด็กที่ไม่รู้จักคิด

ความงี่เง่า

ความเอาแต่ใจ

ความเจ้าชู้

และการกระทำที่ไม่เคยแคร์คนข้าง ๆ อย่าง “เค้าคนนั้น” เลย

ทำให้ข้าพเจ้าคิดว่า

ไม่สมควรเลย ที่ “เค้าคนนั้น” จะยังนึกถึงข้าพเจ้าอยู่

ไม่สมควรเลย...

และ

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

แม้ว่าจะมี “ใครหลาย ๆคน” ผ่านเข้ามา

แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่อาจลืมความอบอุ่นจาก “เค้าคนนั้น” ได้

เหมือนว่าในโลกนี้

จะไม่มีใครมอบความอบอุ่นให้ข้าพเจ้าได้เท่า “เค้าคนนั้น” อีกแล้ว

ข้าพเจ้าเสียใจที่วันนั้น

วันที่ “เค้าคนนั้น” อยู่ข้าง ๆ

ข้าพเจ้าไม่รู้จัก “ให้” บ้าง

แต่ถึงแม้ความเสียใจของข้าพเจ้าจะใหญ่เท่าฟ้าเพียงใด

มันก็คงเป็นความเสียใจอยู่อย่างนั้น

เพราะถ้าข้าพเจ้าเป็น “เค้าคนนั้น”

ข้าพเจ้าก็มิอาจ “อภัย” ผู้หญิงคนนี้ได้เลย

แค่ “เค้าคนนั้น” นึกถึงข้าพเจ้าอยู่ยามนี้

ข้าพเจ้าก็อิ่มไปทั้งหัวใจแล้ว

“ขอบคุณ”

สำหรับวันนี้

และทุก ๆ วัน

“ชั้น (ยัง) รักเธอ”