ตอนนี้ที่บ้านของข้าพเจ้ามีสมาชิกใหม่

ที่สุริ (พี่ชาย) หอบหิ้วเข้ามาบ้านในมา

นั่นคือ “เต่าญี่ปุ่น” นั่นเอง

เหตุผลที่มัน (สรรพนามแทนพี่ชาย....ไม่ใช่เต่าแต่อย่างใด) ซื้อเต่ามาเลี้ยงนั้น

คงเหตุเพราะตู้เลี้ยงเม่นได้ว่างลง (เม่นป่วยตัวนึงเพิ่งตายไป)

และมันได้นำตู้เลี้ยงเต่านั้น มาวางไว้ในห้องน้ำ

ยามข้าพเจ้าปลดเบา ปลดหนัก ข้าพเจ้าจำต้องนั่งจ้องเต่าเหงา อยู่เสมอ

3 วันที่ข้าพเจ้านั่งจ้องเต่าเหงาไปมา

ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นเต่าเหงาเดินด้วยตาของข้าพเจ้าเลย

มันคงไม่รู้จะเดินไปหาใคร และเดินไปเพื่ออะไรมั้ง

ยามข้าพเจ้ามองดูที่หน้าบู้ตู้ของมัน (อันนี้เป็นสรรพนามของเต่าแล้ว)

ข้าพเจ้ารู้สึกว่ามัน “เหงามาก”

หน้าตาไม่ยินดี ยินร้ายใด ๆ กับสิ่งรอบตัว

ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะสร้างความบันเทิงให้กับเจ้าเต่าได้อย่างไร

ข้าพเจ้าจึง “นอย” อีกครั้ง

ความนอยครั้งนี้ พาลให้ข้าพเจ้าคิดถึงอดีต

(เอาอีกแล้ว........)

ข้าพเจ้าและครอบครัวเป็นบ้านรักสัตว์อย่างมาก

ชอบหอบหิ้วสัตว์นานาชนิดเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง

แต่น้อยครั้งที่จะได้ศึกษาก่อน ว่าสัตว์ชนิดนั้นมีความเป็นอยู่ หลับนอนอย่างไร

เลี้ยงเพราะรู้สึกสงสารเมื่อมันต้องแออัดกับเพื่อน ๆ ที่สวนจตุจักร

เลี้ยงเพราะสัตว์ชนิดนั้น เป็นสัตว์แปลกประหลาด น่ามีไว้ในครอบครอง

เลี้ยงเพราะเป็นสัตว์สงวน (ยิ่งห้าม เหมือนยิ่งยุ)

เลี้ยงเพราะไปอินกับภาพยนตร์ไปหน่อย

และในการเลี้ยงทุกครั้ง ข้าพเจ้าแทบจะไม่ศึกษาพฤติกรรมของมันเลย

กี่ครั้งแล้วที่ความอยากของข้าพเจ้า

ต้องแลกด้วยชีวิตของสัตว์โลกตัวเล็ก ๆ

ข้าพเจ้าตั้งปณิธานไว้แล้วว่า

หลังจากหมดสมาชิกรุ่นนี้

ในบ้านของข้าพเจ้า จะไม่มีสัตว์แปลก ๆ อีกต่อไป

ข้าพเจ้าจะเลี้ยงสัตว์มาตรฐานเหมือนชาวบ้านเค้าสักที

ไม่อยากเห็นหนึ่งชีวิตต้องมาหงอยเหงาในที่ ๆ เรียกว่า “บ้าน”

ถ้าข้าพเจ้าไม่อาจให้ความอบอุ่น ความปลอดภัยกับมันได้

ข้าพเจ้าควรให้มันอยู่ในที่ ๆ มันควรอยู่จะดีกว่า

**ขออโหสิกรรมกับสัตว์น้อย (เติม s) ที่จากไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของข้าพเจ้า....ทุกตัว**