เฮ้อ ไม่ได้อัพสเปซเสียนาน

งานเยอะ

มีเรียนพิเศษ

เหนื่อย จนไม่มีเวลา

ไปงานแฟต

เลี้ยงกระต่ายกำพร้า

หลายเหตุผลที่จะขนมาอ้าง

แต่แล้วก็ถึงโอกาสนี้เสียที

และด้วยความดองมานาน

เรื่องจึงเยอะไปหมด

ข้าพเจ้าคิดอยู่นานว่าจะเขียนเรื่องอะไรดี

แต่สรุปได้ว่าจะเขียนถึงหนังเรื่อง รัก/สาม/เศร้า นี่แหละ

กำลังอินเทรน!!!

ข้าพเจ้าไปดูหนังเรื่องนี้ “คนเดียว” ในเวลาสามทุ่มครึ่ง

หลังจากเวลาเลิกเรียนพิเศษ

เหตุผลที่ข้าพเจ้าไปดูหนังเรื่องนี้คือ

1. เป็นหนังของคุณต้อม ยุทธเลิศ
2. เป็นหนังของ GTH
3. เป็นหนังของ “น้องพีค” ที่ร้ากกกกกกกกกก

และน้องพีคที่รักของข้าพเจ้า ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าผิดหวังจริง ๆ

แม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่ได้อินกับหนังเรื่องนี้มากเหมือน “เพื่อนสนิท”

เพราะข้าพเจ้าไม่เคยมีประสบการณ์ “รัก/สาม/เศร้า” ลักษณะนี้

เหมือนครั้งที่เคยอินกับ “เพื่อนสนิท”

แต่ข้าพเจ้ากลับร้องไห้ กับมิตรภาพของผู้หญิงทั้งสอง

“น้ำ” และ “ฟ้า”

ถึงสองครั้ง สองครา

ซึ่งขณะที่ข้าพเจ้ากำลังร้องไห้นั้น

ข้าพเจ้าคิดถึง “เพื่อนรัก” ของข้าพเจ้าคนนึงมาก

“ถ้าแกอยู่ข้าง ๆ ชั้นตอนนั้น ...ชั้นจะบีบมือแกเบา ๆ”

.

.

.

แต่ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็ละลายไปกับ รอยยิ้มของ “พายุ”

พ่อหนุ่มหัวฟู กางเกงขาลีบได้อีก

กับเพื่อน “กลุ่มโอ” แอร้ยยยยยย ไม่ใช่สิ

กับเพื่อนแก้งมัณฑนศิลป์นี้

ก็มีอะไรมุขขำ ๆ มากมาย น่ารักดี

ข้าพเจ้าออกมาจากโรงหนังด้วยความรู้สึก “คิดถึงเพื่อน”

มากกว่า “อินกับความรักแบบหนุ่มสาว” แฮะ

แต่ข้าพเจ้าก็อยากชวนใครบางคนไปกินขาไก่ซุปเปอร์จัง !!!!

 มาเข้าเรื่องหนังกันแบบจริง ๆ จัง ๆ

.

.

.

การเปิดเรื่องแบบที่ไม่ต้องกลัวการหักมุม

ก็ทำให้ข้าพเจ้าไม่ต้องเหนื่อยเดา

ปล่อยอารมณ์ละเอียดไปกับความรู้สึกของตัวละครไปเรื่อย ๆ ได้ดีเหมือนกัน

นักแสดงเล่นได้ดีมากในสายตาของข้าพเจ้า

(โดยเฉพาะน้องพีค คนสวย)

ภาพสวยตามสูตร GHT

และแม้ว่า ยุทธเลิศ จะพยายามหาจุดเครียดให้กับเราแล้ว

แต่ GTH ก็ยังทำให้หนัง feel good อย่างที่ GTH ต้องการได้อยู่ดี

นั่นทำให้หนังเรื่องนี้ มิได้นำพา นัก

แต่ข้าพเจ้าก็ชอบมันนะ

เพราะข้าพเจ้ารักนักแสดงกลุ่มนี้ไปแล้วน่ะสิ

วงจรชีวิต ช่วง “อยากเป็นผู้หญิง” กลับมาอีกแล้ว

วงจรนี้ น่ากลัวมาก

จำได้ว่ามันเกิดขึ้นครั้งแรกตอนเข้ามหาวิทยาลัย

เนื่องจากตอนอยู่มัธยมแต่งหน้าไม่ได้

ตอนเข้าปี 1 ข้าพเจ้าจึงเต็มที่สุดฤทธิ์

พุ่งตรงไปเล้ยยยย.....เคาน์เตอร์เครื่องสำอางที่น่าเชื่อถือ

ให้พี่ BA เค้า แต่ง ๆๆๆๆๆๆ ให้

และหลอกขาย ๆๆๆๆๆๆๆๆ

ข้าพเจ้าซื้อทุกอย่างที่เค้าหลอกขาย

(โง่แต่เด็กนะเรา)

จำได้ว่า  ข้าพเจ้าพกเครื่องสำอางไปมหาลัยอย่างเยอะ

(เผลอ ๆ มากกว่าตำราเสียอีก)

แล้วอยู่ดี ๆ วงจรนั้นจะหายไป

ข้าพเจ้ากลายเป็นเด็ก เซอร์ ๆ รั่ว ๆ ตามสไตล์

แต่พอเสพสื่อมาก ๆ

เอาอีกแล้ว

กิเลศมาอีกแล้ว

ซื้อ ๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ แจก ๆๆๆๆๆๆ

เพราะสวยได้ 2 วัน ก็เซอร์เหมือนเดิม

แต่แล้ว.... มันก็กลับมา

เนื่องจากช่วงนี้อ่านนิตยสารสวย ๆ งาม ๆ ค่อนข้างบ่อย

และอยู่ดี ๆ (ไม่ว่าดี)

เมื่อวาน  ข้าพเจ้าก็เปิด net แล้วเข้าไปดูเวป “จีบัน” ซะงั้น

เป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้าเข้าเวปนี้

แต่อ่านทุกกระทู้ ทุก how to (จริง ๆ นะ)

โดยเฉพาะกระทู้ “หมีแพนด้า”

เพราะข้าพเจ้านอนน้อยยยยยย   นอนดึก

ตาข้าพเจ้าจึงไม่แพ้น้อง“หลินฮุ่ย”ทีเดียว

แล้วข้าพเจ้าก็จด ๆๆๆๆๆๆๆๆ

List เครื่องสำอางที่ข้าพเจ้าต้องซื้อมากมายทีเดียว

เหลือบมองดูนาฬิกา

ต๊ายยยยยยย ตีสี่

เข้านอนดีกว่า

แต่เอ.....

เหมือนมีอะไรค้าง ๆ คา ๆ

โนววววว......ข้าพเจ้าไม่ได้ลืมจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ดอก

แต่ข้าพเจ้าอยากลองวิชาที่ได้มาจากจีบ๊านนนน จีบัน

ข้าพเจ้านั่งแต่งหน้าตอนตีสี่

แต่ง ๆๆๆๆๆ ดัด ๆๆๆๆๆ (ขนตา)

สวยเช้งงงงง

(นี่ขนาดข้าพเจ้ายังไม่ได้เครื่องสำอางตามที่ list ไว้ครบนะเนี่ย)

แล้วข้าพเจ้าก็เข้านอน ...ตีห้าครึ่ง

สบายใจ

แต่เอ.....

ข้าพเจ้ากำลังคิดว่า

ถ้าข้าพเจ้าไม่นั่งเข้าจีบัน และนั่งแต่งหน้าตอนตีสี่ ตีห้าเนี่ย

ข้าพเจ้าคงประหยัดเงินซื้อ

1.       eye cream ของ KINERESE (ต้องซื้อจากเวปต่างประเทศด้วยสิ >> ยากจัง)

2.       เบสม่วง (กำลังหาข้อมูลจากพันทิปว่าของอะไรดี)

3. concealer ของ RMK
4. secret brightening powder (แป้งตบรอบดวงตาหลังลง concealer) ของ laura mercier  

ที่ list ไว้   ไปได้หลายพันเลยทีเดียว

เฮ้อ!!!!!

ช่วงนี้งานเยอะ และมีปัญหามากเป็นพิเศษ

ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า

“คนมีปัญหาแปลว่าคนที่ทำงาน

คนที่ไม่ทำอะไรเลยต่างหากล่ะ ถึงไม่มีปัญหา”

ก็ช่วยฟื้นฟูจิตใจได้บ้าง เบา-เบา

วันนี้สบโอกาส

ข้าพเจ้าจึงรีบกลับบ้าน เพื่อมา “พักผ่อน” บ้าง

ถึงบ้านสี่ทุ่ม พยายามจะเข้านอน

แต่คงคุ้นชินกับการนอนหลังเวลาตี 1 – ตี 2 แล้วแน่เลย

ขณะนี่ข้าพเจ้าถึงได้นั่งเขียน space อยู่

555!!!

เมื่อวันนี้ข้าพเจ้าได้ทำการ “แบ่งปัน” หนังสือดี ๆ ของข้าพเจ้า

ให้พี่ ๆ ที่ office ได้นำไปอ่านกัน

(หลังจากสัปดาห์ที่แล้ว ได้เป็นโครงการ “แบ่งปัน DVD ภาพยนตร์สุดจ๊าบ ในใจฉัน”)

เมื่อนอนไม่หลับ

ข้าพเจ้าจึงรื้อค้นหนังสือดี ๆ เพื่อนำไปแบ่งปันต่อเนื่องระลอก 2

เลือกไป เปิดอ่านไป

แปลกแต่จริง!!

ข้าพเจ้าจำเนื้อหาข้างในหนังสือไม่ได้เลย

เหมือนไม่เคยอ่านมาก่อนในชีวิต

แม้ว่าบางเล่มจะผ่านการอ่านของข้าพเจ้า ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

เหมือนการดูภาพยนตร์เก่า ๆ

ข้าพเจ้าไม่เคยจำเนื้อเรื่อง หรือตอนจบได้เลย

แม้จะผ่านการดูของข้าพเจ้า ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

“แสงดาว” กัลยาณมิตร ของข้าพเจ้าได้บอกว่า

ข้าพเจ้านี่ยังไงนะ อ่านแล้วก็ผ่านเลย ไม่จดจำสิ่งใดเลยรึนี่

ข้าพเจ้าคิดว่ามันคงออกมากับเมนส์ในแต่ละเดือนเป็นแน่แท้

แม้ว่าการ “จำอะไรไม่ได้” ของข้าพเจ้า

ในหนังสือ หรือภาพยนตร์ ที่ได้ผ่านตาไปแล้วนั้น

จะดูเหมือนสัญญาณเตือนโรคอัลไซเมอร์ในอนาคตของข้าพเจ้า

แต่ข้าพเจ้ากลับ “รู้สึกดี” จัง

เพราะข้าพเจ้าจะตื่นเต้นทุกครั้งกับภาพยนตร์ที่ข้าพเจ้ารู้เพียงว่า “เรื่องนี้สนุก”

แต่ต้องเดาเรื่อง และตอนจบใหม่หมด

ข้าพเจ้าว่าตื่นเต้นดี

หรืออย่างหนังสือที่ข้าพเจ้าได้เปิดอ่านผ่าน ๆ เมื่อสักครู่

“เข็มทิศชีวิต”

หนังสือเล่มนี้เคยช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้

เมื่อสมัยข้าพเจ้ายังเป็นวัยรุ่นเกรียน ๆ แรง ๆ คนนึง

ให้เป็นคนมีสติ รู้จักคิดขึ้นมาได้

แต่พออ่านเนื้อในหนังสือ

ข้าพเจ้าก็ยังรู้สึกเหมือนไม่เคยได้อ่านเลย

ดีเหมือนกัน หนังสือราคา 195 บาท

อ่านได้เป็นสิบ ๆ ครั้ง

คุ้มเชียว

ถ้าเช่นนั้น ข้าพเจ้าขออนุญาตอ่าน “เข็มทิศชีวิต” นี้ก่อน

แล้วข้าพเจ้าจะแบ่งปัน “เข็มทิศ” สู่มิตรคนอื่น ๆ สืบไป....นะคะ ^ ^

อย่าเอาตัวเองไปผูกกับตีนใคร

เพราะเมื่อเค้าจากไป ตัวเองจะล้มไม่เป็นท่า

ข้าพเจ้าขอหยิบยืมประโยคเด็ดโดนใจ

จาก space ครั้งก่อนมาพูดอีกครั้ง

เพราะข้าพเจ้าเพิ่งจะประสบ พบเห็นหญิงสาวผู้หนึ่ง

โศกเศร้าเสียใจกับการที่ตีนของผู้อื่นเดินจากไป

หญิงสาวผู้นั้นล้มไม่เป็นท่า

แทบสูญสิ้นตัวตน

การผูกติดตัวเองกับตีนผู้อื่น

นอกจากจะเป็นการกระทำที่เรียกว่า “สิ้นคิด” แล้วนั้น

การรู้จักแต่การ “จะเอา” นั้น “สิ้นคิด” ยิ่งกว่า

รู้จักแต่จะ “รับ”

แต่ไม่รู้จักการ “ให้”

“ตีน” เหล่านั้นแค่เดินจากไปก็บุญหนักหนา

“ตีน” นั้นไม่แนบหน้าเจ้า

เจ้าควรถือเป็นบุญคุณยิ่ง

ข้าพเจ้าโดนประณามว่าเป็น “ผู้ให้” เกินความจำเป็น

ข้าพเจ้าชื่นใจทุกครั้งที่ได้ “ให้” ผู้อื่น

โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำอันแสนประเสริฐของข้าพเจ้านั้น

จะนำมาซึ่งการโดนเอาเปรียบ

คงเพราะข้าพเจ้าลืมฉุกคิดไปว่า

ข้าพเจ้าได้กระทำการ “ให้” กับมนุษย์

“มนุษย์” ซึ่งมักหลงว่า “ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก”

เมื่อทำการ “รับ” สิ่งใด มักไม่รู้สึก

ได้ “รับ” จนชิน ถือว่าสิ่งนั้น ควรเป็นของตน

เมื่อไม่ได้รับแล้ว ก็โวยวายว่า สิ่งของตนนั้นได้หลุดลอยไป

แต่โชคดีที่ข้าพเจ้ารู้ทันใจมนุษย์ร่วมโลก

ข้าพเจ้าจึงได้แต่สมเพช เวทนา มนุษย์ที่โวยวายเหล่านั้น

มีขาว ก็ต้องมีดำ

มีสุข ก็ต้องมีทุกข์

มีรัก ก็ต้องมีเกลียด

ไฉนเลย

หากต้องการ “รับ” จะไม่ลอง “ให้” ผู้อื่นดูบ้างฤา

ปล.ข้าพเจ้าไม่ได้ใช้ space นี้เป็นพื่นที่โฆษณาแต่อย่างใด

แต่ข้าพเจ้าจะบอกว่า

ข้าพเจ้าได้ “รับ” สิ่งดี ๆ มากมายให้ชีวิตนี้

ก็สืบเนื่องจากการที่ข้าพเจ้าได้ “ให้” แก่ทุกคน

โดยไม่มีขีดจำกัด

และคาดหวังให้น้อยยยยยยยยยยยย ที่สุด

ข้าพเจ้า “รัก” ในการ “ให้” เหลือเกิน

อยากให้คนที่ได้อ่าน space นี้รู้จักการ “ให้” ดูบ้าง

ท่านจะเสพติดมัน

สวัสดี

วันนี้มีโอกาสได้คุย MSN กับพี่ที่ office เก่า

ซึ่งรักมากคนหนึ่ง J

เราใช้ชื่อแก้งค์ของเราว่า Penguin villa

เพราะ Penguin เป็นสัตว์นิสัยดี ไม่ทำร้ายใคร

(แม้บางครั้งจะนิสัยดีจนเกินไป .. ใครมาทำร้าย ยังไม่รู้ตัว T_T)

ต่างคนต่างปรึกษากันและกัน

เหมือนสนทนาธรรมเลย

พี่เค้าบอกว่าเราโตขึ้นมาก

เหมือนมีตัวอะไรมาสิงเลยล่ะ

(แต่ก่อนเราคงไร้สติมากแน่เลย 555)

เลยอยากนำเรื่องราวในบทสนทนามาเล่าให้อ่านกัน

เผื่อใครมีปัญหา มาอ่านดู อาจช่วยอะไรได้บ้าง

และเราอาจจะเขียนไม่ได้แบบนี้แล้วในชีวิต อิอิ

พี่ปุ๊ (นามสมมติ)

กำลังมีปัญหากับความรู้สึกของตัวเอง

ว่าถูก หรือผิด

เราจึงได้แค่บอกว่า

ถ้าเรามีความสุขในสิ่งใด ที่เราได้ทำลงไป

จงอย่ามานั่งเศร้ากับสิ่งนั้น อย่าโกรธตัวเองที่ทำมัน

เพราะไม่มีใครบังคับให้เราทำ

เราเลือกเอง

เราอาจพูดเหมือนคนเห็นแก่ตัวนะ

แต่เราต้องจำเป็นทำเพื่อใครหรือ??

เกิดมาคนเดียว ตายคนเดียว

ทำให้ตัวเองดีกว่ามั๊ยคะ

หากแต่สิ่งนั้นต้องไม่ร้ายใครนะ!! >> จุดนี้น่า concern มาก

บางคนทำตามใจตัวเองมากมาย

ไม่แคร์ใครเลย

ไม่ผิดหรอกที่คุณจะทำให้ตัวเองมีความสุข ชีวิตของเรา

แต่คุณต้องอย่าลืมว่าการที่คุณทำร้ายคนอื่นนั้น

วันนึง....เค้า หรือเพื่อนเค้า อาจจะกลับมากระทืบคุณ ก็เป็นได้

(นี่ก็เป็นการรักตัวเองอย่างนึง ... ไม่อยากโดนกระทืบไง ^  ^)

พี่ปุ๊บอกว่า บีกับพี่ปุ๊มีบางอย่างที่เหมือนกัน

เรามีกำแพงด้วยกริยาอาการที่เป็นตัวตน ของเรา

คล้ายไม่แคร์ ไม่สนใจใคร ไม่ผูกพันกับใครง่ายๆ

นั่นเพราะเราเกรงว่า เมื่อเรารักใคร ผูกพันกะใคร แล้วเราจะเสียใจ

เรามีมนุษยสัมพันธ์ดีก็จริง

แต่จบ mission ก็จบ

เพราะ หัวใจเรามันไม่แข็งแรงอย่างที่เราแสดงออกหรอก

ใช่เลย

เคยมีคนพูดเหมือนกันว่า

บีทำท่าทางแข็งแกร่งปกปิดความอ่อนแอในจิตใจ

แต่ตอนนี้เราว่าเราแสร้งเข้มแข็งมานาน จนเราเข้มแข็งไปจิง ๆ แล้วละ

ตอนนี้เราไม่คิดจะปักใจกับใครแล้ว

เคยแล้ว

คิดเอาเองทุกอย่าง

ไม่คิดเลยว่าเค้าจะไปจากเราได้

เลยมีคำนึงที่เตือนตัวเองตลอด

ว่าอย่าเอาตัวเราไปผูกกับตีนใคร

พอเค้าจากไปเราจะล้มไม่เป็นท่าเลย

คำนี้ใช้ได้กับทุกสิ่งนะ

ไม่ใช่แค่เรื่องความสัมพันธ์ชู้สาว

เราคิดอย่างนี้กับทุกสิ่งในชีวิต

กับครอบครัวเองด้วย

อย่าง “แม่” อ่ะ

เราก็คิดว่าวันนึงเค้าก็ต้องไป

เราต้องอยู่ให้ได้

“เพราะเกิดคนเดียว ตายคนเดียว”

หรืออย่าง “รถ”

เราเป็นคนไม่หวงรถเอามาก ๆ (ไม่ชอบขับด้วย 555)

จะโดนชน โดดขูด ก็ชิวมาก

ก็มันเป็นของใช้หนิ จะหวงไปทำไม หายก็ยังซื้อใหม่ได้เลย

แต่แม่เราไม่คิดงี้วะ

555!!

ยิ่งกับเพื่อนด้วยแล้ว เราไม่เคย hurt เลยนะ

เพราะเรารุ้สึกว่า คนที่รู้จักเรากว่า 70%

เข้าว่าเพื่อหวังอะไรบางอย่าง

เพราะเราเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ดูเป็นคนไม่คิดอะไร

จึงโดนเอาเปรียบบ่อยมากกกกกกกกก

เพราะทุกคนจะคิดว่า "ไม่เป็นไรหรอก บีมันไม่ได้คิดอะไร บีมันไม่ว่าหรอก"

แต่จิง ๆ เรา “คิด” นะ

แต่ไม่ได้ "เก็บ" ไง

แค่ “คิด”

คิดว่า...เธอทำอย่างงี้ ๆ ใช่ป่ะ Ok พอ!!!

เหมือน ฟางเส้นสุดท้าย อะไรแบบนี้

หลาย ๆ คง คงเจอเหตุการณ์นี้มาบ้าง

ไม่น้อยทีเดียว  ^  ^

พี่ปุ๊บอกเราว่า

พี่ปุ๊กลัวกลางคืน เพราะมันยาวนานเหลือเกิน

แต่เราเห็นว่า เวลากลางคืนก็ดีนะ

เรามีเวลาได้สำรวจใจตัวเอง

สำรวจว่า เรากำลังทำ กำลังคิดอะไรอยู่

เป็นช่วงที่เราไม่ต้องแอ๊บ

ปล่อยใจ ปล่อยสมองไปเรื่อย ๆ

เพราะพรุ่งนี้เช้าต้องแอ๊บใหม่แล้ว

ตอนกลางวันต่างหากที่น่าเบื่อ น่าเหนื่อย

ต้องเป็นคนที่ต้องมีสติตลอดเวลา

พี่ปุ๊ ซึ่งชอบเรียกเรา หนอนน้อย (ทำไมว้า...??) ได้บอกเราว่า

หนอนน้อยได้กลายเป็นผีเสื้อไปแล้ว

เติบโต กางปีกสวย อวดดอกไม้นานาในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

แต่ก็ยังแอบห่วง ผีเสื้อตัวนี้ว่า

“ระวังวิถีบินนะคะ ระวังยาฆ่าแมลงด้วย”

555

แหม ๆ

มันต้องมีกันบ้างแหละคะ พี่ปุ๊!!

โรงพยาบาลจะมีไว้ทำไมคะ ถ้าคนเราไม่ป่วยเลย

จิงป่ะคะ

พี่ปุ๊คงอึ้ง ว่าน้องทำไมเปลี่ยนไป

สงสัยในตัวน้อง

คิดว่าเป็นเพราะ น้องเคยไปเข้าคอร์สวิปัสสนามา แหงมเลย

แต่พี่ปุ๊ลืมไปป่ะคะ ว่าน้องหนีกลับก่อน 555!!

คนอื่นเค้าเข้ากัน 3 วัน

น้องนี่ ... วันเดียวก็หอบผ้า หอบผ่อนเรียก taxi กลับบ้านแล้ว

ไม่ไหวจิง ๆ คะ

ทำอะไรช้า ๆ

ไม่เหมาะกับสาวไฮเปอร์อย่างน้องจิง ๆ

เราคิดว่า “การวิปัสสนา” ก็ดีนะ

แต่มันก็ไม่เหมาะกับบางคน

แต่ก็ไม่ได้แปลว่า “บางคน” นั้น

จะมีสติขึ้นในชีวิตไม่ได้

บีไม่ได้ลบลู่ศาสนานะ

แต่เรากำหนดจิตตัวเองได้เมื่อเราต้องการทำ

ไม่ใช่ 3 วัน 7 วันที่กำหนดแน่นอน จากสิ่งที่เราสมมติว่า “ปฏิทิน”

เราอาจจะสำรวจตัวเองได้วันละ 10 วินาที แต่ทำทุกวันก็ได้

คนที่ไปมา แล้วบอกว่าตัวเองบรรลุ เหมือนเค้าอุปโลกเอาอ่ะ

จริง ๆ “ตัวเรา” เองนั่นแหละ ที่ต้องการหลุดพ้น

แล้วเราก็ “ทำได้” ด้วยตัวเอง

เราเรียนพระพุทธศาสนากันมาตั้งแต่ประถม

ก็เรื่องเดียวกันนั่นแหละ

แค่วันนี้เราพร้อมให้ศาสนา มาครอบงำกิเลศเราแล้วต่างหาก

เปรียบเทียบขำ ๆ เลยนะ

เหมือนเราเห็นโฆษณาขายของมากมายอ่ะ

เราไม่ได้สนใจ เพราะเรายังไม่อยากได้มัน

แต่เวลาเราอยากได้ เราก็ search เลย google

ดังนั้น

ชั่วโมงพุทธศาสนาตอนประถม = โฆษณา

วิปัสสนา = google

555!!