มี (หลาย) คนเคยพูดไว้ว่า

ชีวิตของตลก จริง ๆ แล้วไม่ตลก

ตัวจริงของตลกหลาย ๆ คน ก็ไม่ได้เป็นคนตลก

ข้าพเจ้าเห็นด้วยอย่างจัง

ข้าพเจ้าว่าชีวิตของตลกนั้น ช่างน่าสงสาร และน่าเห็นใจเป็นที่สุด

มอบเสียงหัวเราะ มอบรอยยิ้มให้กับผู้คน

แต่สิ่งที่เค้าได้รับกลับมาคืออะไร

ยามปกติ

เมื่อกำลังทำหน้าที่ของตลก ก็โดนเอาถาดตีหัว เจ็บตัวต่าง ๆ นานา

โดนพูดจาดูถูก เหน็บแหนม เพื่อสร้างเสียงหัวเราะ ความสะใจให้กับคนพูด

เนื้อตัวสกปรก ด้วยสีเอย แป้งเอย เพื่อเจืออมยิ้มบนหน้าคนที่จับจ้อง

ยามตกที่นั่งลำบาก

เมื่อตลก ตกอับ กลับถูกขุดคุ้ย ว่าเอาเงินไปเล่นพนันบ้างล่ะ ติดยาบ้างล่ะ

เมื่อตลกคิดจะจริงจังขึ้นมา กลับถูกมองว่าโปรโมตหนังบ้างล่ะ สร้างกระแสบ้างล่ะ

ทำไม ไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือ หรือเห็นใจ ตลกบ้างนะ

เพราะเค้าเป็น “แค่” ตลกเหรอ

เป็นคนอีกชนชั้น

ที่เราเห็นเค้าแค่เป็นคนรองรับอารมณ์

เป็นคนที่เราคาดหวังแต่จะเอาความสุขใส่ตัวเอง โดยไม่สนว่าคนถูกกระทำจะรู้สึกเช่นไร

ถ้าจะคิดว่า นั่นคือ “หน้าที่” หรือ “การงาน” ของเค้า

คุณก็เห็นแก่ตัวมากเกินไปแล้วล่ะ

ข้าพเจ้าไม่รู้หรอกว่า “เค้าคนนั้น” จะยังนึกถึงข้าพเจ้าหรือไม่

แต่ข้าพเจ้ายังคิดถึง “เค้าคนนั้น” อยู่เสมอ

มันไม่เคยเจือจางไปตามกาลเวลาเลย

และถึงแม้ว่าเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกได้ว่า “เค้าคนนั้น” ยังนึกถึง (ข้าพเจ้าไม่หาญกล้าใช้คำว่า คิดถึง ได้) ข้าพเจ้าอยู่บ้าง

ข้าพเจ้าก็มิอาจคาดหวังสิ่งใดจากการนึกถึงของ “เค้าคนนั้น” ได้เลย

เพราะเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ข้าพเจ้าได้กระทำลงไป

เมื่อครั้งยังเป็นเด็กที่ไม่รู้จักคิด

ความงี่เง่า

ความเอาแต่ใจ

ความเจ้าชู้

และการกระทำที่ไม่เคยแคร์คนข้าง ๆ อย่าง “เค้าคนนั้น” เลย

ทำให้ข้าพเจ้าคิดว่า

ไม่สมควรเลย ที่ “เค้าคนนั้น” จะยังนึกถึงข้าพเจ้าอยู่

ไม่สมควรเลย...

และ

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

แม้ว่าจะมี “ใครหลาย ๆคน” ผ่านเข้ามา

แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่อาจลืมความอบอุ่นจาก “เค้าคนนั้น” ได้

เหมือนว่าในโลกนี้

จะไม่มีใครมอบความอบอุ่นให้ข้าพเจ้าได้เท่า “เค้าคนนั้น” อีกแล้ว

ข้าพเจ้าเสียใจที่วันนั้น

วันที่ “เค้าคนนั้น” อยู่ข้าง ๆ

ข้าพเจ้าไม่รู้จัก “ให้” บ้าง

แต่ถึงแม้ความเสียใจของข้าพเจ้าจะใหญ่เท่าฟ้าเพียงใด

มันก็คงเป็นความเสียใจอยู่อย่างนั้น

เพราะถ้าข้าพเจ้าเป็น “เค้าคนนั้น”

ข้าพเจ้าก็มิอาจ “อภัย” ผู้หญิงคนนี้ได้เลย

แค่ “เค้าคนนั้น” นึกถึงข้าพเจ้าอยู่ยามนี้

ข้าพเจ้าก็อิ่มไปทั้งหัวใจแล้ว

“ขอบคุณ”

สำหรับวันนี้

และทุก ๆ วัน

“ชั้น (ยัง) รักเธอ”

อาจเป็นเพราะข้าพเจ้าเป็นคนนอนดึก

เมื่อข้าพเจ้าได้ฟังเพลงในอัลบั้ม Sleepless Society 3 by Narongvit แล้วนั้น

ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนเพลงทั้งอัลบั้ม

เหมือนผู้ประพันธ์ ได้เขียนให้ข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียวในโลก

โดยเฉพาะเพลง “รักยาก ลืมยาก” นั้น

ทุกพยางค์ของเพลงนี้ คือตัวข้าพเจ้าอย่างแท้จริง

หากท่านได้ลองฟังเพลงทั้งหมดในอัลบั้มนี้แล้ว

หลงรักในคำร้อง ทำนอง ของทุกเพลง

อย่างห้ามใจไม่ได้

ต้องหยิบขึ้นมาฟังทุก 10 นาทีแล้วนั้น

ข้าพเจ้ายินดีต้อนรับเข้าสู่ Sleepless Society ^  ^

(เอาจริง ๆ.....บอกตามตรง ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ปลื้มเพลงโปรโมตทั้งสองเพลงเสียเท่าไหร่

แต่เพลงรองบ่อนที่เหลือ บอกได้คำเดียวว่าโดน)

เนื้อเพลง รักยาก ลืมยาก (เบล สุพล)

คำร้อง ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์

ทำนอง/เรียบเรียง วีรภัทร์ อึ้งอัมพร

ที่ทุกคืนเป็นเช่นนี้ ต้องมานอนก่ายหน้าผาก

เกิดจากอะไรนะหรือ รู้ดีอยู่แก่ใจ

ทั้งๆที่จบไปนานแล้ว เลิกไปนานแล้วยังไม่ห้ามใจ

ยังคิดถึงเธอ คิดให้ปวดใจ

ไม่มีใครทำร้าย ให้ใจสลาย ทุกอย่างเกิดเพราะฉันเอง

ไม่มีใครข่มเหง ให้เจ็บให้เป็นอย่างนี้

เพราะฉันมันโง่เอง..ที่ยังรักเธอ

โง่เอง..ที่ยังฝังใจ

ไม่เคยทำใจ ไปจำอะไรที่ควรจะลืม

เพราะฉันลืมยากเอง..

จะไปโทษใคร ยากเอง..ที่จะรักใคร

เลยต้องเดียวดาย หลับตาไม่ลงอย่างนี้

เพราะเป็นคนแบบนี้ นิสัยไม่ดีแบบนี้ ถึงรักใครไม่ได้เลย

………………………………………………………………………………………………………..

แต่

การจำอะไรที่ควรจะลืม 

บางที

ก็ทำให้ “ยิ้มได้ทั้งน้ำตา” นะ ^ ^

      รักยาก ลืมยาก - เบล สุพล

ตอนนี้ที่บ้านของข้าพเจ้ามีสมาชิกใหม่

ที่สุริ (พี่ชาย) หอบหิ้วเข้ามาบ้านในมา

นั่นคือ “เต่าญี่ปุ่น” นั่นเอง

เหตุผลที่มัน (สรรพนามแทนพี่ชาย....ไม่ใช่เต่าแต่อย่างใด) ซื้อเต่ามาเลี้ยงนั้น

คงเหตุเพราะตู้เลี้ยงเม่นได้ว่างลง (เม่นป่วยตัวนึงเพิ่งตายไป)

และมันได้นำตู้เลี้ยงเต่านั้น มาวางไว้ในห้องน้ำ

ยามข้าพเจ้าปลดเบา ปลดหนัก ข้าพเจ้าจำต้องนั่งจ้องเต่าเหงา อยู่เสมอ

3 วันที่ข้าพเจ้านั่งจ้องเต่าเหงาไปมา

ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นเต่าเหงาเดินด้วยตาของข้าพเจ้าเลย

มันคงไม่รู้จะเดินไปหาใคร และเดินไปเพื่ออะไรมั้ง

ยามข้าพเจ้ามองดูที่หน้าบู้ตู้ของมัน (อันนี้เป็นสรรพนามของเต่าแล้ว)

ข้าพเจ้ารู้สึกว่ามัน “เหงามาก”

หน้าตาไม่ยินดี ยินร้ายใด ๆ กับสิ่งรอบตัว

ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะสร้างความบันเทิงให้กับเจ้าเต่าได้อย่างไร

ข้าพเจ้าจึง “นอย” อีกครั้ง

ความนอยครั้งนี้ พาลให้ข้าพเจ้าคิดถึงอดีต

(เอาอีกแล้ว........)

ข้าพเจ้าและครอบครัวเป็นบ้านรักสัตว์อย่างมาก

ชอบหอบหิ้วสัตว์นานาชนิดเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง

แต่น้อยครั้งที่จะได้ศึกษาก่อน ว่าสัตว์ชนิดนั้นมีความเป็นอยู่ หลับนอนอย่างไร

เลี้ยงเพราะรู้สึกสงสารเมื่อมันต้องแออัดกับเพื่อน ๆ ที่สวนจตุจักร

เลี้ยงเพราะสัตว์ชนิดนั้น เป็นสัตว์แปลกประหลาด น่ามีไว้ในครอบครอง

เลี้ยงเพราะเป็นสัตว์สงวน (ยิ่งห้าม เหมือนยิ่งยุ)

เลี้ยงเพราะไปอินกับภาพยนตร์ไปหน่อย

และในการเลี้ยงทุกครั้ง ข้าพเจ้าแทบจะไม่ศึกษาพฤติกรรมของมันเลย

กี่ครั้งแล้วที่ความอยากของข้าพเจ้า

ต้องแลกด้วยชีวิตของสัตว์โลกตัวเล็ก ๆ

ข้าพเจ้าตั้งปณิธานไว้แล้วว่า

หลังจากหมดสมาชิกรุ่นนี้

ในบ้านของข้าพเจ้า จะไม่มีสัตว์แปลก ๆ อีกต่อไป

ข้าพเจ้าจะเลี้ยงสัตว์มาตรฐานเหมือนชาวบ้านเค้าสักที

ไม่อยากเห็นหนึ่งชีวิตต้องมาหงอยเหงาในที่ ๆ เรียกว่า “บ้าน”

ถ้าข้าพเจ้าไม่อาจให้ความอบอุ่น ความปลอดภัยกับมันได้

ข้าพเจ้าควรให้มันอยู่ในที่ ๆ มันควรอยู่จะดีกว่า

**ขออโหสิกรรมกับสัตว์น้อย (เติม s) ที่จากไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของข้าพเจ้า....ทุกตัว**